RANA ODRZUCENIA
Rana odrzucenia może powstać już w okresie prenatalnym, kiedy nie jesteśmy chciani, przyjęci. Kiedy rodzice zamiast radosnego oczekiwania na dziecko czują, że dziecko to dla nich problem, albo zbyt duże wyzwanie. Podobnie może być z oczekiwaniem na płeć i rozczarowaniem, że to np. jednak nie chłopak.
W dzieciństwie doświadczamy wielu różnych sytuacji, gdzie rana pogłębia się, zamiast goić np. nadmierna krytyka, wygórowane oczekiwania, złość skierowana w kierunku dziecka, komunikaty: nie teraz, później, nie mam czasu, idź stąd, nie jesteś taka jak trzeba, bądź bardziej… Powinnaś… lepiej by było gdybyś…porównywania do innych.
Rana i ból, którego doświadczamy w dzieciństwie, jest często nie do zniesienia. Sprawia, że uruchamiamy wiele strategii i mechanizmów by w dorosłym życiu więcej jej już nie doświadczać. Jedną ze strategii jest uciekanie, odpychanie.
Łatwiej jest odpychać innych i to jakoś przeżyć, niż kolejny raz narazić się na odrzucenie. Łatwiej jest uciekać przed bliskością, relacjami, ludźmi, niż wystawić siebie na poczucie „nie jesteś taka jak trzeba”.
RANA PORZUCENIA
Rana porzucenia inaczej osamotnienia, rozwija się kiedy w dzieciństwie mamy poczucie opuszczenia. Kiedy ze swoimi potrzebami, pragnieniami, problemami świata dziecięcego i tak jesteśmy samotni. Wtedy uczymy się, że nie możemy liczyć na jakiekolwiek wsparcie. Rana ta w dorosłym życiu sprawia, że trudno nam tworzyć bliskie relacje, łatwiej nam odnaleźć się samemu, a kiedy tworzymy już jakieś bliskie relacje, prędzej czy później i tak czujemy się samotne i zdane w nich tylko dla siebie. Osamotnienie prowokuje nas albo do izolowania się od innych, nieumiejętności wchodzenia w związki, albo wchodzenia w relacje, które bazują przede wszystkim na uzależnieniu (z lęku, żebym znowu nie została sama).
Im większa rana osamotnienia, tym większe poczucie oddzielenia od swojego życia, swoich marzeń, potrzeb i tego co pragniemy. Bardzo często towarzyszy nam poczucie że to, czego pragniemy jest dla nas niedostępne, mimo że mamy świadomość, że potencjalnie wszystko dla nas jest.
Nie potrafimy też prosić o pomoc i korzystać ze wsparcia. Zawsze jest mniejsze bądź większe poczucie, „co z tego, że chcę, jak i tak jestem z tym wszystkim sama”. To znowu prowadzi do ogromnego wysiłku, zmęczenia a często nawet zniechęcenia by iść po swoje. Świat jest pełen wielu możliwości, ludzi z potencjałem, którego my nie mamy. Ale to właśnie z tego wszystkiego możemy korzystać dopiero, gdy nasza rana osamotnienia jest uzdrowiona. Gdy czujemy się częścią świata i ludzi, a nie w poczuciu osamotnienia próbujemy wywalczyć swoje. Gdy czujemy się blisko tego co pragniemy, a nie w oddzieleniu od tego, czego chcemy.
Im głębsza jest rana osamotnienia, tym częściej doświadczamy poczucia oddzielenia od życia, świata i ludzi. I tym trudniej nam być blisko tego, czego pragniemy.
RANA NIESPRAWIEDLIWOSCI
Kiedy cierpimy w dorosłym życiu z powodu nieuzdrowionej Rany Niesprawiedliwości czujemy się niedocenione, nieuszanowane, mamy głęboko zakorzenione poczucie, że nie otrzymujemy od życia i świata tego, na co naprawdę zasługujemy. Ale może też być tak, że otrzymujemy dużo więcej niż nam się wydaje, że zasługujemy.
Rana ta pierwotnie rozwija się między czwartym a szóstym rokiem życia w chwili, gdy uświadamiamy sobie, że jesteśmy niezależnym bytem.
Poczucie niesprawiedliwości odczuwasz, gdy nie wolno ci w pełni zintegrować swojej indywidualności, swobodnie się wyrażać i być po prostu sobą. Często towarzyszy temu surowy i autorytarny rodzic. Reakcją na doświadczanie niesprawiedliwości jest odcięcie się od uczuć, by móc się wycofać. W dorosłym życiu, często sami stajemy się wobec siebie zbyt surowi, wymagający i odcięci od tego, co dobre na zewnątrz.
Nieuzdrowiona rana niesprawiedliwości prowokuje, by poszukiwać sprawiedliwości i precyzji za wszelką cenę. Poszukując tym samym doskonałości. Podświadomie uważamy, że robiąc coś doskonałego i wręcz perfekcyjnego, będzie to również sprawiedliwe.
Kiedy cierpimy z powodu rany niesprawiedliwości, jesteśmy skłonni uważać, że inni mają zbyt wiele. Boli nas to, że inni mają więcej, lepiej, bo nieuzdrowiona rana ciągle podpowiada: „ja na to nie zasługuję, nie zasługuję by moje potrzeby były również przez życie zaspokojone”. Z drugiej strony często też jest lęk, że jak będę miała za dużo, to inni będą zawistni.
Poczucie niezasługiwania towarzyszy w mniejszym czy większym stopniu zawsze, gdy mamy ranę niesprawiedliwości. Im sama rana jest głębsza, tym silniejsze to uczucie. Z jednej strony: „nie zasługuję, nie wiem czy zasługuję, czy już zasłużyłam wystarczająco”, ciągle prowokuje do tego, że bierzemy od życia zbyt mało, często naprawdę niewiele. Z drugiej, jeśli otrzymujemy dużo (ale rana podpowiada, że może to być za dużo), szybko tracimy to co przyszło, jako nadmiar. Pojawia się też trudność z przyjmowaniem prezentów od świata i ludzi, gdyż nieuzdrowiona rana podpowiada, że winni jesteśmy dać coś w zamian.
RANA UPOKORZENIA
Rana Upokorzenia jest jedną z najbardziej bolesnych ran zadanych w dzieciństwie i raną, która nie uzdrowiona, ma najmocniejsze skutki.
Upokorzyć znaczy zmusić do pokory, do uległości, poniżyć, zawstydzić, upodlić, znieważyć, umniejszyć. W dzieciństwie rozwija się pierwotnie pomiędzy pierwszym a trzecim rokiem życia. Dokładnie wtedy, kiedy dziecko uczy się samo jeść, uczy się mówić, słuchać i rozumieć co mówią do niego dorośli, uczy się samodzielnie korzystać z toalety.
Rana ta rozwija się, gdy dziecko czuje, że rodzic się jego wstydzi. Za każdym razem kiedy mały człowiek zostaje upokorzony, zawstydzony, porównany do innego dziecka, rozwija się rana upokorzenia. Najczęściej jest przeżywana w relacji z matką.
Umniejszanie i porównywanie z innymi dziećmi, skutecznie rozwija ranę upokorzenia. Skutkiem tego jest to, że w dorosłym życiu prawie ciągle doświadczamy wstydu: w stosunku do ciała, do tego co robimy, albo co nam jeszcze nie wychodzi. Towarzyszy niejednokrotnie temu lęk, że zrobię coś złego, niewłaściwego i znowu będę musiała się wstydzić.
W dorosłym życiu, mając nieuzdrowioną ranę upokorzenia, obserwujemy innych, że np. zawodowo robią to samo, odnosząc swoje sukcesy, a my jakby ciągle gdzieś z tyłu, niewystarczające. Ciągle w poczuciu „nie taka jak trzeba” i z zaciągniętym ręcznym hamulcem na życie.
Osoby z Raną Upokorzenia, z natury są bardzo wrażliwe i często nawet najmniejsze rzeczy są w stanie je dotknąć. W konsekwencji robią wszystko, by nie ranić innych, ale gdy ktoś z bliskich czuje się nieszczęśliwy, one czują się odpowiedzialne. Nie uświadamiają sobie często, że są tak wyczulone na nastroje innych, że to odcina ich od ich własnych potrzeb. Bardzo często robią wszystko, aby być pożyteczne i pożądane – to sposób na zredukowanie bólu i cierpienia spowodowanego upokorzeniem.
Najmniejsza krytyka powoduje, że istoty z Raną Upokorzenia, czują się upokarzane i zawstydzane. Czują się znacznie mniejsze od innych i mniej wartościowe, niż są w rzeczywistości.
RANA ZDRADY
Rozwijająca się rana zdrady skutkuje tym, że w dzieciństwie tracimy zaufanie i oparcie w rodzicu, a w dorosłym życiu trudno Nam ufać światu i ludziom. Brak zaufania sprawia, że z wielu rzeczy nie potrafimy korzystać, bo często podświadomie spodziewamy się najgorszego. W wiele przestrzeni w ogóle nie wchodzimy. A często tak bardzo boimy się oszukania i wykorzystania, że trudno Nam trzeźwo ocenić, czy coś jest wynikiem Naszego oporu, czy po prostu trudno Nam zaufać sobie i światu, by podejmować odważne decyzje.
Rana ZDRADY
Zdradzić kogoś znaczy nie być mu wiernym, nie dotrzymywać zobowiązań, przyrzeczeń i obietnic, nie być lojalnym i oddanym. Zdradzony/a traci zaufanie do zdrajcy, wie że już więcej nie może ufać, ani wierzyć. Rana zdrady pojawia się, gdy jako dzieci zaczynamy poznawać i kształtować energię swojego życia (między drugim, a czwartym rokiem). To okres, w którym jako dziecko zrobisz wszystko, aby otrzymać czułość i miłość rodzica, często starając się stać się dla niego kimś wyjątkowym.
Problem pojawia się, gdy rodzic jest zbyt zaborczy w swojej miłości do dziecka, gdy łechce go uwielbienie małego dziecka, chce mieć dziecko tylko dla siebie. jest skoncentrowany na sobie, nie na swoim dziecku. Wykorzystując je do zbierania aplauzy dla siebie np. matka chwali się dobrymi ocenami, umiejętnościami córki, ale robi to w taki sposób, by siebie postawić na piedestale, a nie dziecko.
Informacje dodatkowe:
Zawartość PAKIETU webinarowego to 12 nagrań o łącznym czasie trwania: 22 godziny i 22 minuty.
Czas dostępu do webinaru wynosi 90 dni od daty zakupu.
